Moeder Carolien neemt je mee in hoe het is als je de eindjes aan elkaar moet knopen, maar ook je zoontje een zorgeloze jeugd wilt geven. De stress, de dilemma’s en vooral: er het allerbeste van maken.
Voor veel gezinnen staat de zomervakantie in het teken van koffers pakken en nieuwe herinneringen maken. Bij Carolien thuis begint de vakantie met rekenen. Wat is er deze week mogelijk? Is er geld voor een ijsje en kunnen we deze zomer genoeg sparen voor een dagje uit?
Die vragen zorgen voor stress. “Zeker als de vakanties weer voor de deur staan. Dan heb ik al weer een lichtelijke paniekreactie in mezelf van: oké, hoe ga ik deze vullen? Je wil hem wel iets bieden, als is het maar één uitje in die zes weken.”
Tussen wal en schip
Carolien woont met haar partner en zoon Joa (5 jaar) in een koopwoning. “Door mijn auto-immuunziekte kan ik niet meer werken zoals vroeger. In Nederland wordt mijn ziekte niet erkend waardoor enig recht op inkomen is komen te vervallen. Mijn partner werkt hard als binnenlandchauffeur, maar toch moeten we elke euro omdraaien. We wonen in een appartement dat we jaren geleden gekocht hebben en daardoor vallen we vaak nét buiten allerlei regelingen. Het is soms moeilijk uit te leggen aan mensen dat we tussen wal en schip vallen.”
Dat haar zoon Joa de situatie thuis haarfijn aanvoelt, merkt Carolien steeds vaker. Soms biedt hij spontaan zijn eigen vijftig cent aan. “Dan mag jij iets kopen, mama.” Een lief gebaar, maar ook een moment waarop haar moederhart breekt.
Een lege zomervakantie
Carolien doet er alles aan om haar zoon een fijne zomer te geven. Daarom speurt ze eindeloos naar aanbiedingen. “Ik blijf net zo lang doorzoeken tot ik goedkope kaartjes heb. Al moet ik op gekke tijden bieden op een veiling, dat maakt mij niets uit. Als Joa maar een leuke dag heeft.”
De zomervakantie vindt hij soms lastig. In de speeltuin waar hij vaak komt, merkt hij dat het een stuk rustiger is. “Waar zijn mijn vriendjes en vriendinnetjes? Nu ben ik erg alleen”, zegt hij regelmatig tegen zijn moeder. Hij is zoekende hoe met de zomervakantie om te gaan, als er veel vriendjes op vakantie zijn.
Het verschil werd op school ook pijnlijk duidelijk. Na de vakantie vertelde Joa in de kring dat hij naar Frankrijk en Turkije was geweest. Een verhaal dat hij heeft verzonnen. Toen Carolien vroeg waarom zei hij: “Anders heb ik geen vriendjes meer.” Het raakte haar diep. “Mijn hart werd geplet. Ik ging van binnen kapot toen ik dat hoorde.”
Gaan we echt?
Juist daarom betekende het Zomerpretpakket van Kinderhulp zoveel voor het gezin. Toen de doos werd bezorgd, pakte Joa alles enthousiast uit. “Wauw, kijk dit en dit”, riep hij dolblij. Hij heeft de Lego, waar hij gek van is, meteen in elkaar gezet. Joa heeft zitten kleuren, gelezen in het prentenboek en veel met het speelgoed gespeeld. In het pakket zat ook een boekje vol uitjes. Zijn oog viel gelijk op een grote gele trein. Hij vroeg met glimmende oogjes: “Gaan we echt?”
“Het was heel mooi om te zien. Een kind moet kind kunnen zijn, dat vind ik heel belangrijk”, vertelt Carolien. Het Zomerpretpakket gaf Joa een zomer vol herinneringen. Met als hoogtepunt: op pad met de grote gele trein.
