Anna is beleidsmedewerker bij Kinderhulp en moeder van twee kinderen. In haar werk houdt ze zich dagelijks bezig met armoede, bestaansonzekerheid en de vraag hoe het systeem kinderen (onbedoeld) tekortdoet. Ze schrijft over wat haar raakt.
Ik zat bij een inloopspreekuur mee te luisteren naar de gesprekken tussen hulpverleners en mensen in nood. Mensen die al hun moed bij elkaar hadden geraapt om aan te kloppen. En ik dacht steeds weer: oh, eigenlijk wilde ik dit niet weten, maar ook weer wel.
Ik wilde niet meer horen hoe mensen vastlopen in het systeem. Niet dat machteloze gevoel voelen, omdat ik het niet kan oplossen, maar hooguit kan verzachten.
En toch weet ik: als ik echt iets wil veranderen, moet ik het wél weten. Dan moet ik kunnen vertellen hoe schrijnend de praktijk is.
Er zat een man die net uit detentie kwam. Hij had psychotische klachten en vertelde dat hij het in de gevangenis eigenlijk beter had gehad. Daar kreeg hij te eten en te drinken. Had hij een dak boven zijn hoofd. Kreeg hij zijn medicatie. En, wat hem betreft nog belangrijker: hij kreeg in ruil voor wat arbeid zelfs zijn geliefde pakje shag.
Nu was hij vrij. Fijn? Nee.
Hij sliep op straat en had maar voor een paar dagen medicatie meegekregen. Zijn uitkering was stopgezet tijdens zijn detentie. Nu moest hij vanaf nul opnieuw beginnen, vanaf de straat. Hij kreeg een kopje soep, het adres van de slaapopvang en een paar tientjes leefgeld mee. En het verzoek om uit te zoeken wie zijn huisarts was, zodat hij zijn medicatie opnieuw kon aanvragen. “Kom over twee dagen maar terug om te vertellen of het gelukt is.”
“Dit is alles wat we voor hem kunnen doen, Anna”, zeiden de hulpverleners tegen mij, nadat hij weer naar buiten was gesjokt, terug de straat op.
Een alleenstaande ouder kwam binnen. Nog tien euro over voor de komende vier dagen. Met twee jonge kinderen. Het weekgeld was te laag vastgesteld en moest worden aangepast, maar dat kost tijd. Tot die tijd kwam er een voedselpakket.
Weer een verhaal dat ik eigenlijk niet wilde weten. Omdat het laat zien hoe een systeem dat bedoeld is om te helpen, mensen soms juist verder in de knel brengt. En dat is precies waarom ik ooit uit de hulpverlening stapte.
Ik wil invloed uitoefenen op het systeem zelf. Het systeem dat in mijn ogen niet helpt, maar zorgt voor meer problemen en uiteindelijk meer kosten. Ik hoop — al is het op kleine schaal — dat ik iets in beweging kan brengen door deze verhalen mee te nemen in gesprekken met politici, beleidsmakers en collega’s. En dat de verhalen niet in de lucht blijven hangen, maar zorgen voor een kettingreactie.